ΑΛΛ' ΑΝΤ' ΑΛΛΑ

Για απάντηση στο τελευταίο σχόλιο, του τελευταίου post το πήγαινα, έκθεση μου βγήκε.

Ο Σωκράτης εννοείτε ότι φταίει γιατί έχει επιλέξει να παίρνει πάνω του, αποφάσεις που δεν θα έπρεπε να τις παίρνει αυτός, γιατί πολύ απλά δεν έχει τις γνώσεις και επιπλέον είναι και πολύ μεγάλος σε ηλικία για να μάθει.

Έχει επιλέξει να περιτριγυρίζεται από ευνουχισμένους αυλικούς, που το μόνο που ξέρουν να κάνουν (πιθανόν όχι λόγω ικανοτήτων), είναι απλά να υπάρχουν στη ομάδα.

Δεν μπορεί το 2010, σοβαρή ποδοσφαιρική εταιρεία να περιμένει ΕΝΑΝ άνθρωπο, να τελειώσει τις διακοπές του στη Μύκονο ή στην Αμερική, για να τρέξει σοβαρές υποθέσεις για το μέλλον της ομάδας.

Δεν γίνεται να νεκρώνει το ποδοσφαιρικό σύμπαν τις ομάδας όταν λείπει ο πρόεδρος.

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ.

Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το μεγαλύτερο λάθος του Σωκράτη.

Αυτός δηλαδή ο παράλογος, για ποδοσφαιρική ομάδα, συγκεντρωτισμός που κάνει την ομάδα δύσκαμπτη και απρογραμμάτιστη.
Αν δεν αλλάξει αυτό το πράγμα δεν πρόκειται να δούμε ΟΥΣΙΑΣΤΚΗ πρόοδο στην ομάδα ποτέ.
Το να κάνεις μια καλή πορεία ή να παίξεις μια χρονιά καλή μπάλα δεν λέει απολύτως τίποτα, αν αυτό δεν είναι αποτέλεσμα σωστού προγραμματισμού για να έχει και μια λογική συνέχεια.

Με εκλάμψεις προκοπή δεν κάνεις.

Τον άνθρωπο τον χρεώνουν πολλά πράγματα, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσε κάποιος άλλος να κάνει κάτι καλύτερο.
Και μάλλον τον βλέπω να την πληρώνει άδικα για όλους, γιατί είναι και η πιο εύκολη λύση μπας και αλλάξει κάτι στην ομάδα.
Από ‘κει και πέρα όμως εγώ βλέπω, όπως και πολύ άλλοι φαντάζομαι, ότι :

-η ομάδα δεν έχει αριστερό χαφ. Ούτε βασικό ούτε αναπληρωματικό ούτε τίποτα.
-ο Ντιόγο δεν υπάρχει, είτε γιατί τον κάψαμε εμείς πέρσι, είτε γιατί κάηκε μόνος του τα βράδια, είτε και τα δύο μαζί.
-ο Ντούντου δείχνει βαρύς κι ασήκωτος, πράγμα που μπορεί να οφείλεται και στα συνεχόμενα περσινά παιχνίδια, προερχόμενος από ένα πρωτάθλημα που διεξάγεται διαφορετικούς μήνες απ’ το δικό μας.
-ο Γκαλέτι έχασε σχεδόν όλη την προετοιμασία και είναι ζήτημα αν έχει κάνει το ¼ των προπονήσεων. Άρα εκτός ρυθμού, εκτός φυσικής κατάστασης και πλήρως ανέτοιμος για την εποχή και την σπουδαιότητα των παιχνιδιών που έχουμε αυτό το διάστημα.
-ο Ντάρμπισάιρ τα ίδια. Όλη η προετοιμασία χαμένη.
-ο Τοροσίδης σχεδόν τα ίδια, άντε λίγο καλύτερα απ’ τον Γκαλέτι αλλά έλειπε όλο τον τελευταίο μήνα.
-ο Μαρέσκα ήρθε καθυστερημένα σε μια καινούργια ομάδα όπου ακόμα ψάχνει ρόλο, έκατσε κι τραυματισμός...
-ο Μπελούτσι έφυγε και δεν αντικαταστάθηκε από κάποιο άλλο επιθετικό μέσο με τα χαρακτηριστικά του. Πολύ καλός -ο Μαρέσκα, αλλά δεν μπορεί να κουβαλήσει την μπάλα και να ενώσει κέντρο με επίθεση. Είναι άλλος παίχτης.
-ο Στολτίδης που θα μπορούσε να βοηθήσει στο κέντρο, δεν ξέρουμε αν είναι νυν ή πρώην ποδοσφαιριστής.
-η ομάδα μετά από πολλά χρόνια δεν έχει επιθετικογενείς παίχτες. Με ποιους να επιτεθείς και με ποιους να φτιάξεις παιχνίδι ; Οι μόνοι τέτοιοι είναι ο Ντιόγο, ο Μήτρογλου, ο Ματ, ο Ζαιρή, ο Γκαλέτι, ο Μαρέσκα, και ο Ντούντου. Αν πεις ότι από αυτούς τους 7, κανονικά σε ένα 4-5-1 ή 4-2-3-1 πρέπει να παίζουν οι 4, οι υπόλοιποι αδυνατούν να δημιουργήσουν και να απειλείσουν.

Με αυτές τις προϋποθέσεις ποιος θα μπορούσε να κάνει δουλειά στον Ολυμπιακό ;
Η ομάδα έχει ελλείψεις στις θέσεις του αριστερού χαφ και δημιουργικού μέσου και περιορισμένες λύσεις στον πάγκο, με εξαίρεση την άμυνα. Αν όλα αυτά τα κάνουμε σούμα, το αποτέλεσμα που βλέπουμε είναι λογικότατο.

Βεβαίως έχει και ο Κετσπάγια ευθύνη γι’ αυτό το χάλι, αλλά θεωρώ λιγότερο απ’ ότι θέλουν να του προσάψουν.

Είναι σαν να βλέπουμε μια «γκόμενα» κοντή, χοντρή, απεριποίητη και πανάσχημη και να μας φταίνε οι τρίχες στη μασχάλη.

Μετά από καιρό, δυο λόγια πριν αρχίσει η σεζόν.

Πρώτα απ’ όλα είμαι με τα μπούνια με τον Τιμούρ.Δεν ήθελα να φύγει ο Βαλβέρδε, γιατί δεν γουστάρω κάθε καλοκαίρι να αρχίζουμε απ’ την αρχή. Νέοι παίχτες, νέος προπονητής και ώσπου να μάθει ο ένας τον άλλο, το πουλάκι τις Ευρώπης να έχει πετάξει. Είχε τα καλά του και τα κακά του ο Ισπανός, αλλά βασικά ήταν προπονητής.

Από τη στιγμή λοιπόν που η διοίκηση αποφάσισε καλώς ή κακώς να τον αλλάξει, απ’ όλα τα ονόματα που έπαιξαν ή θα έπαιζαν σαν αντικαταστάτες του, εγώ ήθελα τον Τιμούρ.
Οι λόγοι απλοί. Θα ήταν ο μόνος που θα είχε πλήρη επίγνωση που ήρθε και τι απαιτήσεις έχει η ομάδα και κόσμος της. Για να το πω απλά, είναι της ίδιας φιλοσοφίας με τον Λεμονή. Δλδ σεμνά ταπεινά με πολύ δουλειά, χωρίς πολλά λόγια και φαμφάρες για διαστημικό ποδόσφαιρο και περίεργα συστήματα που θα τους τσακίσουν όλους.

Την Ευρώπη ο Τιμούρ θα την αντιμετωπίσει όπως πρέπει να την αντιμετωπίζουν οι ελληνικές ομάδες. Ότι έκανε δλδ με την Ανόρθωση πέρσι, ότι έκανε ο Λεμονής πριν δυο χρόνια και ότι κάνει περίπου ο βάζελος τόσα χρόνια και μετά μας ζαλίζει τον έρωτα για πορείες και τα σχετικά.

Στην Ελλάδα δεν περιμένω τους πρώτους μήνες καμιά μεγάλη μπάλα αλλά πιστεύω ότι τα αποτελέσματα θα τα παίρνει. Επιθυμία μου είναι να δω και τους πιτσιρικάδες να παίρνουν χρόνο συμμετοχής στα επίσημα, αλλά και αυτό με μέτρο.

Ο συγκεκριμένος προπονητής πιστεύω ότι ταιριάζει πολύ στον Ολυμπιακό κι ας μην είναι μεγάλο όνομα, αρκεί να τον αφήσουμε όλοι να κάνει τη δουλειά του και να τον στηρίξουμε ο καθένας από την θέση του. Η διοίκηση με παίχτες, οι παίχτες με δουλειά και ο κόσμος με υπομονή και χωρίς προκατάληψη.

Στο ποδόσφαιρο αν θες να βρεις αρνητικά ή θετικά σε έναν προπονητή ή σ’ ένα παίχτη, τα βρίσκεις για πλάκα. Το θέμα είναι ποια θες να αναδείξεις. Και εδώ είναι και όλο το επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζεται.

Για τα αγωνιστικά τώρα, θεωρώ ότι η ομάδα σαν 11άδα θα είναι καλύτερη απ’ την περσινή, ειδικά αν θα έρθουν ο αριστερός χαφ και ο επιθετικός (που ελπίζω να μην είναι ο Αμερικάνος).
Οι δύο αυτές προσθήκες είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίες, αφού και με αυτές, ελλείψεις θα έχουμε και πάλι.

Ως συνήθως ο ηττημένος, δηλαδή εμείς, κάνει λόγο για τη διαιτησία.

Ο Παναθηναϊκός είτε το θέλουν μερικοί, είτε όχι, την έχει με το μέρος του, κυρίως όταν τη χρειάζεται. Θα είναι μπροστά 7-8 πόντους (που μπορεί να είναι και δίκαια)… θα πάρει 2-3 σφυρίγματα, αμυντικά ή επιθετικά… θα το κάνει +12 και τέλος. Αν η διαφορά είναι στο καλάθι, ακόμη χειρότερα.
Η ποιότητα της ομάδας είναι τέτοια, που δεν χρειάζεται παραπάνω σπρώξιμο. Λίγο κι εκεί που χρειάζεται.

Στο παιχνίδι είναι λογικό να κάνουν λάθη οι διαιτητές. Θα κάνουν 2-3 υπέρ μας, άλλα 2-3 υπέρ τους κι έτσι το άλλοθι πάντα θα υπάρχει. Το θέμα είναι σε ποια σημεία τα παίρνει ο ένας και σε ποια ο άλλος.
Ακόμη και στην τελευταία φάση αν το χρειαστεί το σφύριγμα ο Παναθηναϊκός, θα το πάρει.
Ποιος δεν θυμάται το ανεπανάληπτο «none call» του Διαμαντίδη στον Πεν, όταν ο ίδιος ο Διαμαντίδης έχει σηκώσει το χέρι για να παραδεχθεί την παράβαση. Όλοι το είδαν το φάουλ, εκτός από αυτούς που έπρεπε. Τα παραδείγματα είναι άπειρα και όχι μόνο κατά του Ολυμπιακού.

Για την αβάντα αυτή του ΠΑΟ από τη διαιτησία και η κάλυψη αυτής από ΜΜΕ και δημοσιογράφους, υπάρχει εξήγηση.
Αν ακούσεις δημοσιογράφους του μπάσκετ να μιλάνε για αυτό και τη διαιτησία, σου δίνεται η εντύπωση ότι σε αυτό το άθλημα είναι όλα αγγελικά πλασμένα. Το άθλημα του παραδείσου. Το άθλημα χωρίς παρασκήνιο. Το άθλημα μιας άλλης διάστασης. Είναι πραγματικά απίστευτο…

Ας επανέλθω όμως στην εξήγηση…
Όσο ο δικός μας πρόεδρος λοιπόν, είχε παρατήσει το μπάσκετ στη μοίρα του και είχαμε γίνει περίγελος σε Ελλάδα και Ευρώπη, οι «κοντοί» τα σπρώχνανε μόνοι τους. Ήταν οι μόνοι που πλήρωναν για μεταγραφές, αφού ο δικός μας περίμενε να πάρει παίχτες τζάμπα και ήταν αυτοί που χρηματοδοτούσαν έμμεσα (με μεταγραφές για πχ) ή άμεσα (με τηλεοπτικά δικαιώματα) και τις υπόλοιπες ομάδες.
Ήταν οι μοναδικοί που συντηρούσαν ένα κάποιο ενδιαφέρον του κοινού για το άθλημα, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, αφού στην Ελλάδα έπαιζαν στην κυριολεξία μόνοι τους. Χάρη στον ευρωπαίο ΠΑΟ έπαιρναν και οι άλλοι το κάτι τι τους από τα παρελκόμενα.

Ποια ομάδα και ποιοι παράγοντες να μιλήσουν για εύνοια του Παναθηναϊκού ; τουμπεκιαστοί είναι όλοι και κάνουν και τον σταυρό τους, να έχει ο θεός καλά τους «κοντούς» μην και χάσουν το ψωμάκι τους. Αυλικοί των «κοντών».
Πριν δυο χρόνια πυροβολούσαν με αεροβόλα τους παίχτες του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ, ο Μπάρλος πήγε να χάσει το μάτι του, του ρίχνουν 3 αγωνιστικές και μόλις γίνεται γνωστή η κλήρωση κι ότι παίζουμε μεταξύ μας την πρώτη αγωνιστική, οι τρεις αγωνιστικές με συνοπτικές διαδικασίες έγιναν μια, για να παίξουν με κόσμο. Τι να λέμε τώρα…

Αν στο ποδόσφαιρο μιλάμε για παράγκες και μεζονέτες, στο μπάσκετ έχουμε ολόκληρους οικισμούς.

Το κακό δεν είναι ότι ο βάζελος τα κάνει αυτά, οι παράγοντες «στραβώνονται» και οι διαιτητές προσκυνάνε. Το κακό είναι ότι τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι τα κάνουν προκλητικά ακόμη και για ηλιθίους, αβαβά, εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο την ιδιαιτερότητα που τους δίνουν οι κανόνες του αθλήματος.

Έχουν κι αυτοί βέβαια τα δίκια τους…
Μίκρο κομμάτι τους αναλογεί στην αθλητική πίτα, είτε αυτή λέγετε ραδιόφωνο, είτε εφημερίδα, είτε τηλεόραση. Δεν μπορούν να χαλάσουν τις δημόσιες σχέσεις τους, και γι’ αυτό ακούμε αυτά τα κωμικά μετά από κάθε επιστημονικό χειρουργείο.

Αυτή είναι η άποψη μου και τη καταγράφω πιο πολύ για τους ομοϊδεάτες μου για να καταλάβουν ότι δεν έχουμε να τα βάλουμε μόνο με μια εξαιρετική ομάδα, έναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ προπονητή, αλλά και με ένα ολόκληρο σύστημα.
Συνεπώς θέλουμε πολύ δουλειά σε όλους τους τομείς και υπομονή.

Αυτά…

Αναμενόμενο…
Από τη στιγμή που χάσαμε με το καλημέρα το πλεονέκτημα έδρας, τέλειωσε και το πρωτάθλημα.
Η ομάδα ήταν για μένα φανερά ανέτοιμη στο ψυχολογικό τομέα και αυτό πλήρωσε πρωτίστως. Οι ελλείψεις που έχει το ρόστερ μας, θα μπορούσαν να ξεπεραστούν από το πλεονέκτημα έδρας και να πάρουμε ακόμη κι έτσι το πρωτάθλημα. Αλλά δυστυχώς εμφανιστήκαμε πολύ λίγοι στους τελικούς, με κακή ψυχολογία και τεράστιο κόμπλεξ κατωτερότητας.
Ακόμη και χθες στο ξεκίνημα του 2ου ημιχρόνου, μόλις κάναμε το 0-5 και περάσαμε μπροστά, χεστήκαμε πάνω μας και η μια βλακεία διαδέχονταν την άλλη. Ευτυχώς χθες που από θαύμα είχαμε καλά ποσοστά στις βολές, γιατί αλλιώς…

Τώρα δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει…
Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι χρειάζεται ψυχραιμία για να μην γκρεμίσουμε ότι χτίσαμε και φέτος.

Ο Παναθηναϊκός έχει τον καλύτερο προπονητή στην Ευρώπη, την καλύτερη φέτος ομάδα στην Ευρώπη και μια διαιτησία που τον πάει 60-40 ακόμη και όταν δεν τη χρειάζεται. Όταν τη χρειάζεται έχουμε δει και ζωγραφιές.
Αυτό λοιπόν σημαίνει ότι δεν γίνεται να ξυπνήσεις ένα πρωί και να τον ρίξεις από το θρόνο του.
Χρειάζεται πολύ υπομονή, πολύ δουλειά, σωστές επιλογές και στήριξη στην ομάδα.
Α, και να φύγουν και οι ηλίθιοι από το γήπεδο. Αλήθεια ξέρει κανείς τι θα γινόταν στο ΣΕΦ αν ο μαλάκας δεν έριχνε τη φωτοβολίδα ; μήπως μπορεί να κερδίζαμε και να άλλαζε και όλη η ψυχολογία μας για τη συνέχεια ; δεν θα το μάθουμε ποτέ…

Δεκάλεπτα: 28-24, 47-44, 67-62, 94-81

Παναθηναϊκός (Ομπράντοβιτς): Σπανούλης 17, Περπέρογλου, Μπατίστ 11, Φώτσης 13, Νίκολας 17, Τσαρτσαρής 9, Διαμαντίδης 10, Πέκοβιτς 8, Γιασικεβίτσιους 2.

Ολυμπιακός (Γιαννάκης): Παπαλουκάς, Πελεκάνος, Τσίλντρες 10, Βούισιτς 4, Μπουρούσης 4, Χαλπερίν 8, Γκριρ 21, Σχορτσανίτης 4, Πρίντεζης 6, Έρτσεγκ 15, Τεόντοσιτς 7.

Παράταση σε ένα προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα...

Τα δεκάλεπτα: 22-10, 36-39, 53-54, 74-70

Ολυμπιακός (Γιαννάκης): Παπαλουκάς, Πελεκάνος, Τσίλντρες 23 (3), Βούιτσιτς 8, Μπουρούσης 6, Χαλπερίν 5 (1), Γκριρ 16 (2), Πρίντεζης 11 (1), Έρτσεγκ, Τεόντοσιτς 5 (1).

Παναθηναικός (Ομπράντοβιτς): Γιασικεβίτσιους 17 (2), Σπανούλης 4, Περπέρογλου, Μπατίστ 8, Φώτσης 6 (2), Χατζηβρέττας 3 (1), Νίκολας 4, Τσαρτσαρής 1, Διαμαντίδης 12 (2), Πέκοβιτς 15, Σάκοτα.